இஞ்சி டீயின் மீளாத இருளில் இரவு

 நள்ளிரவு மணி 1:45. சென்னையின் கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தின் பரபரப்பு குறைந்து, பயணிகள் குறைவான ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. பேருந்து நிலையத்தின் மூலையில், ஒரேயொரு டீக்கடை மட்டும் மங்கலான வெளிச்சத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதுதான் ஷீஜோ தேநீர் நிலையம் (Shejoe Tea Stall).

கார்த்திக், தனது பையுடனும் குழப்பமான மனதுடனும் கடையின் மர பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தான். எதிரே, அவனது அலுவலக நண்பனும், அவனை வழியனுப்ப வந்தவனுமான முரளி (Murali) நின்றிருந்தான். ஷீஜோ கடை முதலாளி, அடுப்படியில் மெல்லிய சத்தத்துடன் தேநீர் ஆத்திக்கொண்டிருந்தார்.

"என்ன கார்த்திக், திடீரென்று ஊட்டிக்குப் புறப்படுகிறாய்? ஒரு வாரம் லீவு எடுத்ததற்குக் காரணம் கூடச் சொல்லவில்லை. உன்னுடைய இந்த அமைதி எனக்குப் பிடிக்கவில்லை," என்று முரளி கவலையுடன் கேட்டான்.

கார்த்திக் தனது கையில் இருந்த பிளாஸ்டிக் கோப்பையைப் பார்த்தான். அதில் சுடச்சுட இருந்த இஞ்சி டீயின் ஆவி, இரவின் குளிர் காற்றில் மெல்லக் கரைந்தது.

"முரளி, எனக்குக் கொஞ்சம் விலகிச் செல்ல வேண்டும். அவ்வளவுதான். கடந்த ஆறு மாதங்களாக நான் வேலை, இலக்கு, சம்பளம் என்று ஒரு வட்டத்துக்குள்ளேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னைத் தேடி நான் ஓடும்போது, நான் எதற்காக ஓடுகிறேன் என்பதே மறந்துவிட்டதுபோல உணர்கிறேன்," என்றான் கார்த்திக், நிமிர்ந்து பார்க்காமல்.

முரளி மெதுவாக அமர்ந்தான். "உன் பாரத்தைப் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால், நீ ஓடுவதை நிறுத்தினால் எல்லாம் சரியாகிவிடுமா? ஒருமுறை ஓடிப்பழகிய இந்த மனது, ஊட்டியின் அமைதியில் நிம்மதியாக இருக்க அனுமதிக்குமா?"

கார்த்திக் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். "எனக்குத் தெரியவில்லை, முரளி. ஒருவேளை, இந்தப் பயணம் எனக்கான பதிலை எனக்குக் கொடுக்கலாம். நான் எனது கடமைகளை மறந்துவிடவில்லை. ஆனால், அந்தக் கடமைகளுக்காக என்னைத் தொலைத்துவிட்டேனோ என்று பயமாக இருக்கிறது. இந்த இருளில் நான் பயணிக்கும்போது, எனக்குள்ளேயும் பயணிக்க விரும்புகிறேன். நானே எனக்கான ஒளியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்."

முரளி மெல்லிய புன்னகையுடன் கார்த்திக்கின் தோளைத் தட்டினான். "சரி நண்பா. ஒருவேளை, நீ இந்த உலகத்தின் ஓட்டத்தை நிறுத்தி, உனக்கான தனி நிமிடங்களை ஒதுக்குவது சரியான முடிவாக இருக்கலாம். உனக்கு இந்த அமைதி திரும்பக் கிடைக்கட்டும். பத்திரமாகப் போ."

அப்போது, ஊட்டி நோக்கிச் செல்லும் "நான் ஸ்டாப்" பேருந்து ஹாரன் அடித்தது. கார்த்திக், முரளியிடம் விடைபெற்று, பேருந்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறினான். ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, அவனது மனதிலிருந்த கவலைகள் இன்னும் விலகவில்லை, ஆனால், அதற்கான காரணங்களை இந்தப் பயணத்தில் தேடப்போகிறோம் என்ற உறுதி பிறந்தது.

பேருந்து நகரை விட்டு வெளியேறி, பிரதான நெடுஞ்சாலையில் அதிவேகமாகச் சென்றது. அவன் புறப்பட்ட நகரம், அவனது மனதிலிருந்த கோபத்தைப் போலவே, பின்னகர்ந்து மறைந்தது. பேருந்தின் குலுங்கலில், கார்த்திக்கின் அலைபேசி அலறியது. அது, அவன் தவிர்த்து வந்த அழைப்பு. அவன் மனைவி மாலதி (Malathi).

கார்த்திக் தயக்கமின்றி அழைப்பை ஏற்றான். "ஹலோ," அவனது குரலில் அனல் இருந்தது.

மறுமுனையில் மாலதியின் சீறிய குரல் கேட்டது. "இப்போ எங்கே இருக்கீங்க? ஒரு வார லீவு எடுத்ததற்குப் பதில் இல்லை, திடீர்னு ஊட்டிக்குப் போறேன்னு மட்டும் சொல்றீங்க? இதுதான் உங்க பொறுப்பா?"

"நான் எங்க இருக்கேன்னு உனக்குத் தெரிஞ்ச பிறகு ஏன் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கிறாய்? எனக்கு நிம்மதி வேணும் மாலதி. இந்த ஆறு மாசமா நான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?" என்று கார்த்திக் கத்தினான். பேருந்தில் சிலர் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

"கஷ்டப்பட்டது நீங்க மட்டும்தானா? நானும் வேலைக்குப் போறேன். வீட்டு EMI, குழந்தையோட பீஸ்... இதெல்லாம் என்னோட பொறுப்பு இல்லையா? உங்களோட இந்தக் கோழைத்தனமான ஓட்டத்தை என்னால ஏத்துக்க முடியாது! திரும்பி வாங்க, இப்போதே திரும்பி வாங்க!" மாலதியின் வார்த்தைகள் நெருப்பாய் வந்தன.

"கோழைத்தனமா? நீங்க என் சூழ்நிலையைப் புரிஞ்சுக்கவே மாட்டீங்க! நான் உங்களுக்காகவும் இந்த வாழ்க்கைக்காகவும்தான் ஓடினேன், அதுல என்னைத் தொலைச்சுட்டேன். இனிமேல் உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி நான் இருக்க முடியாது. என் வாழ்க்கையைப் பத்தி நீ முடிவு செய்ய வேண்டியதில்லை," கார்த்திக் பேசிக்கொண்டே பேருந்தின் ஜன்னலை வேகமாகக் குத்திச் சாத்தினான்.

"சரியாத்தான் பேசுறீங்க. உங்களுக்காக ஓடினேன் என்பதை மட்டும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. நீங்க உண்மையில என்னைத் தொலைக்கவில்லை, எங்களைத்தான் தொலைச்சிட்டீங்க. ஒரு முடிவு எடுங்க. ஊட்டியில இருந்துட்டு முடிவு சொல்லுங்க," என்று சொல்லிவிட்டு, மாலதி இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.

கார்த்திக்கின் கையில் போன் சில நொடிகள் அதிர்ந்து, பிறகு அணைந்தது. அவன் போனை இருக்கைக்குக் கீழே தூக்கி எறிந்தான். பேருந்து இப்போது நெடுஞ்சாலையின் ஆழமான இருளுக்குள் நுழைந்தது. வெளியே அடர்ந்த இருள், உள்ளே அவனது மனதுக்குள்ளும் நிரம்பி வழியத் தொடங்கியது. இந்த இருள் முடிவில்லாதது. அவனுடைய இந்தப் பயணம் எங்கு முடியப்போகிறது, அடுத்த என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பது அவனுக்கே தெரியவில்லை. அவன் வெறுமனே தலையைச் சாய்த்து, வெறித்த கண்களுடன் இருளைப் பார்த்தான்.