சாக்லேட் காதல்

 அத்தியாயம் 1: முதல் அசைவு

மெரினா கடற்கரையின் ஓரத்தில் இருந்த ‘ஷீஜோ’ என்ற சிறிய காபி கடையில், ஆதித்யா முதல் முறையாக நிலாவைக் கண்டான். அவன் பொறியாளர், நகரத்தின் சலசலப்பில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு மூலையைக் கண்டுபிடித்தவன். நிலா ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாளர், கையில் எப்போதும் ஒரு கனமான, பழைய புத்தகம் இருக்கும்.

ஆதித்யா தினமும் மாலை சரியாக 5:30 மணிக்கு வருவான். நிலா 5:45-க்கு வருவாள். இருவரும் ஒரே மேஜையில், எதிரெதிராக அமர்ந்ததில்லை. ஆதித்யா கடையின் மூலையிலும், நிலா ஜன்னலருகிலும் அமர்வாள். இருவருக்கும் இடையில் வார்த்தைகள் இல்லை; ஒரு சைகைகூட பரிமாறிக் கொண்டதில்லை. ஆனாலும், ஒருவரை ஒருவர் அறியாமல் அறிந்துகொண்டிருந்தனர்.

நிலா அவளுடைய புத்தகத்தில் மூழ்கியிருந்தாலும், அவளுடைய கண்கள் அவ்வப்போது உயர்ந்து, ஆதித்யாவின் முகத்தை ஒரு கணம் தொட்டுச் செல்லும். அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை என்று நினைப்பாள். ஆனால், அவன் பார்ப்பான். அவளுடைய கன்னத்தில் ஒருமுறை காபி கப்பின் ஆவி படிவது, அவள் கூந்தலை ஒதுக்கும் அவசரம் என எல்லாவற்றையும் கவனிப்பான்.

அத்தியாயம் 2: மௌன ஒப்பந்தம்

ஒரு நாள், நிலா வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமாக கிளம்ப நேர்ந்தது. அவள் போன பிறகு, ஆதித்யா தன் மேஜையிலிருந்து எழுந்து, நிலாவின் மேஜைக்குச் சென்றான். அங்கே, அவள் புத்தகத்தின் பக்கங்களில் அழுத்தமாக ஒரு ‘புக்மார்க்’ மட்டும் இருந்தது. அவன் தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய, செவ்வக சாக்லேட்டை எடுத்து, அந்த ‘புக்மார்க்’ அருகில் வைத்தான். இதுவே அவர்கள் செய்துகொண்ட முதல் மௌன ஒப்பந்தம்.

மறுநாள், நிலா மீண்டும் அதே நேரத்தில் வந்தாள். அவள் அமர்ந்ததும், சாக்லேட்டைப் பார்த்தாள். அவள் முகம் வியப்பால் மலர்ந்தது. அன்றிலிருந்து, அவள் அவசரமாகக் கிளம்பும் ஒவ்வொரு நாளும், அங்கே ஒரு சாக்லேட் இருக்கும். அவள் பதில் சொல்லவில்லை, சாக்லேட்டைச் சாப்பிட்டதாகவும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு நாளும் அது காணாமல் போகும்.

அத்தியாயம் 3: வார்த்தைகளின் வசந்தம்

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலை, வெளிச்சம் குறைந்து, வானம் கனத்து கருத்தது. சில நிமிடங்களில் மழை வெறித்தனமாகப் பெய்யத் தொடங்கியது. நிலா கிளம்பத் தயாரானாள். அவள் குடை கொண்டு வரவில்லை. ஆதித்யா, வழக்கம் போல் மூலையிலிருந்து எழுந்து, அவளை நோக்கி நடந்தான்.

"மழை இப்போதைக்கு நிக்கிற மாதிரி தெரியலை. உங்ககிட்ட குடை இருக்கா?" என்று ஆதித்யா கேட்டான். அவனது குரல் எதிர்பாராத விதமாக மென்மையாகவும், தயக்கத்துடனும் ஒலித்தது.

நிலா ஆச்சரியத்துடன் நிமிர்ந்தாள். அவள் காபி கப்பின் சூட்டில் உறைந்த விரல்களைப் பார்த்தாள். பின், சாக்லேட் வைக்கும் மேஜையை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, கண்களில் ஒரு சிரிப்புடன், "இல்லை. வழக்கமா, நான் சாக்லேட் மட்டும் எடுத்துக்குவேன்," என்றாள்.

ஆதித்யா சிரித்தான். இதுதான் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்ட முதல் நகைச்சுவை. அவன் தன் குடையை விரித்து, "நான் உங்களை வீட்டில் விட்டுவிடுகிறேன்," என்றான்.

அந்தப் பயணத்தில், மௌனத்தின் இசை உடைந்து, வார்த்தைகளின் வசந்தம் பூத்தது. இரண்டு காபி கப்களும், ஒரு சாக்லேட்டும், ஒரு மழைக்கால இரவும் அவர்களுக்குள் இருந்த காதலை, பேச்சின் மொழியில் சொல்லத் தொடங்கின.

இனி, நிலாவின் மேஜையில் சாக்லேட் இல்லை. ஆனால், அவளது கையைப் பிடித்தபடி ஆதித்யா, மழையில் நடக்கும் போது, அந்த காபி கடையின் மௌனமே அவர்களுக்கு ஒரு இனிமையான நினைவூட்டலாக இருந்தது.