குற்ற நாவல்: மௌனத்தின் நிழல்

 அத்தியாயம் 1: மழையின் வருகை

சென்னை மாநகரமே நள்ளிரவின் கனத்த மழையில் முழுகியிருந்தது. விடியற்காலை மூன்று மணி. மெரினா கடற்கரை சாலையில் உள்ள ஆடம்பரமான பங்களாவின் முன் சலசலப்பு. போலீஸ் விளக்குகளின் நீலமும் சிவப்பும் மழையின் வெள்ளத்தில் கரைந்து ஓடின.

இன்ஸ்பெக்டர் ஷீஜோ, தன் கறுப்பு ரெயின்கோட்டை இறுக்கிக் கட்டியபடி, ஜீப்பிலிருந்து இறங்கினார். அவரது கண்களில் சோர்வு இல்லை; மாறாக, ஓர் அலைபாயும் கூர்மை இருந்தது. காலணிகள் ஈரமான சாலையில் "சொக்.. சொக்..." என சத்தம் எழுப்ப, அவர் பங்களாவின் பிரதான வாயிலை நோக்கி நடந்தார். வாசலில் நின்றிருந்த கான்ஸ்டபிள் ஒருவர், மரியாதை கலந்த பயத்துடன் சல்யூட் அடித்தார்.

"சார், எல்லாம் உள்ளேதான் இருக்கு. பெரிய மனுஷன்... சினிமா தயாரிப்பாளர் பார்த்திபன்."

ஷீஜோ பதில் பேசவில்லை. மெல்லிய, ஆனால் அழுத்தமான ஒரு பெருமூச்சு மட்டும் விட்டார். அந்த மழையின் சத்தத்தையும் மீறி, உள்ளே நிலவிய மௌனம் அவரை மேலும் எரிச்சலூட்டியது. கொலைக் குற்றங்களின் அமைதி, எப்போதும் ஒரு பயங்கரமான ரகசியத்தை மறைத்து வைத்திருக்கும்.

அவர் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தார். சலவைக்கல் தரையில், விலையுயர்ந்த பாரசீகக் கம்பளத்தின் விளிம்பில், பார்த்திபன் சாய்ந்திருந்தார். கழுத்தில் ஒரு ஆழமான வெட்டுக் காயம். ரத்தம் உறைந்து, உடுத்தியிருந்த வெள்ளை வேட்டியில் கறுப்பு மை போலப் படர்ந்திருந்தது. கொலைக்கான ஆயுதம் அருகில் இல்லை.

ஷீஜோ உடலை நெருங்கினார். அவர் எப்போதும் ஒரு வழக்கத்தை வைத்திருப்பார்: பாதிக்கப்பட்டவரை முதலில் ஒரு நிமிடம் பார்ப்பது. இந்த ஒரு நிமிடம், அவர் சடலத்துடன் பேசி, அது சொல்ல நினைப்பதை உணரும் நேரம்.

"சுவரில் ஏதோ இருக்கு, சார்," என்று அருகில் இருந்த சப்-இன்ஸ்பெக்டர் முருகன் மெதுவாகக் கூறினார்.

ஷீஜோ நிமிர்ந்து பார்த்தார். சடலத்திற்குப் பின்னால் இருந்த வெள்ளைச் சுவரில், உறைந்த ரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட ஒரு வார்த்தை:

'நீதி'

ஷீஜோவின் முகம் இறுக்கமானது. இது வெறுமனே கொலை அல்ல. இது ஒரு அறிவிப்பு.

"மூர், இந்த வீட்டுக்குள்ள யார் யார் இருந்தாங்க? செக்யூரிட்டி அலாரம்... சிசிடிவி... எல்லாம் என்ன ஆச்சு?" ஷீஜோவின் குரலில் அதிகாரத்தின் கூர்மை மின்னியது.

முருகன் நடுங்கினார். "சார், செக்யூரிடி அலாரம் செயல்படவில்லை. சிசிடிவி கேமராக்கள் நேற்றிரவு எட்டு மணி முதல் அணைக்கப்பட்டிருக்கு. வேலைக்காரங்க யாருக்கும் ஒண்ணும் தெரியலைன்னு சொல்றாங்க. ஆனா..."

ஷீஜோ அவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தார். "ஆனா என்ன?"

"ஆனா, பார்த்திபன் சார் வீட்டுக் கதவு உள்ளே பூட்டப்பட்டிருந்தது. வெளியிலிருந்து யாரும் வந்ததற்கான தடயம் இல்லை."

ஷீஜோ ஒரு கணம் கண்களை மூடினார். உள்ளே பூட்டப்பட்ட கதவு. ரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட 'நீதி' என்ற வார்த்தை.

அவர் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தார், "இது ஒரு மூடிய அறை மர்மம், முருகன். கதவு திறக்கப்படவில்லை என்றால்... கொலைகாரன் இன்னும் உள்ளேதான் இருக்கிறானா?"

அத்தியாயம் 2: மூடிய அறை மற்றும் சத்தமில்லாத சாட்சியங்கள்

ஷீஜோ தனது ரெயின்கோட்டின் ஜிப்பை இறக்கிவிட்டு, சட்டையின் கைகளைச் சுருட்டினார். அவரது கண்களில் இருந்த சோர்வு விலகி, இப்போது வெறும் தீவிரமான கவனம் மட்டுமே இருந்தது.

"மூர், எல்லா ஜன்னல்களையும் சோதனை செய். ஒரு சிறு துளை அல்லது உடைப்பு இருந்தாலும் சொல்ல வேண்டும்," என்று உத்தரவிட்டார்.

அந்த வரவேற்பறை கிட்டத்தட்ட ஒரு அரண்மனை போல இருந்தது. பழங்காலத்துச் செதுக்குவேலைகள் கொண்ட தேக்கு மர ஜன்னல்கள் ஒவ்வொன்றும் கனமான, நீலநிற வெல்வெட் திரைகளால் மூடப்பட்டிருந்தன. ஷீஜோ முதல் ஜன்னலை நோக்கி நகர்ந்தார்.

அது பல வருடங்களுக்கு முன் கட்டப்பட்டது போலத் தோன்றியது. ஜன்னலின் தாழ்ப்பாள் உறுதியாகப் பூட்டப்பட்டிருந்தது. சுழலும் கைப்பிடியில் பசை போன்ற ஒரு கறுப்புப் பொருள் ஒட்டியிருந்தது. "பழைய லாக், வலிமையானது," என்று முணுமுணுத்தபடி, ஷீஜோ அதைத் திறக்க முயற்சி செய்தார். ஒரு கீறல் கூட இல்லை.

அறையின் அனைத்து ஜன்னல்களும், பிரதான கதவும் சோதனை செய்யப்பட்டன. முடிவுகள் ஒரே மாதிரியானவை: எல்லாமே உள்ளே இருந்து உறுதியாகப் பூட்டப்பட்டிருந்தன. இந்த அறையிலிருந்து வெளியேற ஒரே வழி, பிரதான வாயில் அல்லது சுவரில் ஒரு ரகசிய வழி.

"சார், கதவு உள்ளே தாளிடப்பட்டிருந்ததுன்னு சொன்னீங்க. திறக்கும்போது எப்படித் திறந்தது?" ஷீஜோ கேட்டார்.

"சாவியை எடுத்து உள்ளே இருந்தே ஒருத்தர் திறந்தது போலத் தெரியலை. லாக் உடைக்கப்பட்டு, அப்புறம் வெளிப்புறம் இருந்தே திறந்திருக்காங்க," என்றான் முருகன். "ஆனா, லாக் உடைக்கப்பட்ட சத்தம் யாருக்கும் கேட்கலை."

ஷீஜோ தரையில் குத்தவைத்து அமர்ந்தார். மெழுகுச் சிலை போல கிடந்த பார்த்திபனின் உடலில், எந்தவிதமான தற்காப்பு காயங்களும் இல்லை. கொலையாளி மிகவும் விரைவாக, மிகவும் துல்லியமாக வேலை செய்திருக்கிறான். இது கோபம் அல்ல, ஒரு செயல் திட்டம்.

"பார்த்திபன் யார்?" ஷீஜோ சுவரில் இருந்த 'நீதி' என்ற வார்த்தையிலிருந்து கண்களை எடுக்காமல் கேட்டார்.

"பெரிய தயாரிப்பாளர், சார். கொஞ்சம் 'டேர்ட்டி'. நிறையப் பேருக்குப் பணம் தர வேண்டி இருக்கு, சில நடிகைகளை மிரட்டினார்ன்னும் கிசுகிசு இருக்கு. ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, ஒரு இளம் பெண் தற்கொலை செய்துகிட்டதுக்கும் இவர்தான் காரணம்ன்னு பேசிக்கிட்டாங்க... ஆனா நிரூபிக்க முடியலை."

'நீதி'. ஷீஜோவின் உதட்டில் ஒரு புன்னகை தோன்றியது. நீதி என்பது ஒருவன் தேடும்போது பயங்கரமான ஆயுதமாகிறது.

"ஓகே, மூர். அவரது மனைவி காயத்ரி மற்றும் அவரது மகன் அரவிந்த்... இவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள்?"

"மேலே, அவர்களுடைய அறைகளில் இருக்காங்க. அதிகாலையில் நான் பேசும்போது, அலட்டிக்கொள்ளவே இல்லை சார். ஒருவிதமான அதிர்ச்சிக்கும் ஆளாகவில்லை."

அமைதியான அதிர்ச்சி ஆபத்தானது. ஷீஜோ எழுந்தார். அவரது கவனம் சடலத்திலிருந்து சுவரில் இருந்த வார்த்தைக்கு மாறியது. கொலைகாரன், தான் செய்தது 'நீதி' என்று நம்பினான். அந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படை என்ன?

"முருகன், பார்த்திபனின் அன்றாடப் பழக்க வழக்கங்கள், தொலைபேசி அழைப்புகள், மூன்று நாட்களுக்கு முன் அவர் சந்தித்தவர்கள்—விவரங்கள் எனக்கு வேண்டும். மேலும், இந்தக் கொலையை அரங்கேற்றுவதில் யாருக்குச் சாத்தியம் இருக்கிறதோ, அவர்களுடைய பட்டியலைப் போடு. நான் இப்போ அவரது குடும்பத்தைச் சந்திக்கிறேன்."

ஷீஜோ, நிழல்களையும் மழையின் இரைச்சலையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, வீட்டின் பிரமாண்டமான படிகளை நோக்கி நடந்தார். அவர் குடும்ப உறுப்பினர்களை சந்திக்கச் செல்லும் நேரம், வீட்டின் அமைதி ஒரு போர்க் களத்தின் நிசப்தம் போல இருந்தது. இந்த மௌனத்தை உடைத்தால் மட்டுமே, 'நீதி'யின் பின்னால் இருக்கும் ரகசியம் வெளிப்படும்.

அத்தியாயம் 3: சந்தேகம் பூத்த மௌனம்

ஷீஜோ மாடிக்குச் சென்றார். இரண்டாவது தளத்தில் இருந்த மாஸ்டர் பெட்ரூம் கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. அறைக்குள் காயத்ரி, விலையுயர்ந்த பட்டுத் துண்டில் தன்னைப் போர்த்தியபடி, அறையின் மையத்தில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார். அவரது கண்கள் திறந்திருந்தன, ஆனால் அதில் துக்கம் இல்லை; ஏதோ ஒன்று, எதிர்பாராத விடுதலை போன்ற ஒரு வெற்று அமைதி இருந்தது.

ஷீஜோ கதவைத் தட்டாமல் உள்ளே நுழைந்தார். அறையில் ஏசி குறைந்த வெப்பநிலையில் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அது வெளியில் பெய்த மழையின் குளிரை விட அதிகக் கனமாக இருந்தது.

"மிஸ்ஸஸ் பார்த்திபன்? நான் இன்ஸ்பெக்டர் ஷீஜோ."

காயத்ரி தலையை மட்டும் அசைத்தார். அவருடைய முகம் சலவைக்கல் போல உணர்ச்சியற்று இருந்தது.

"நான் அதிகாலையில் உங்களைச் சந்தித்தபோது, நீங்கள் அதிர்ச்சியாகத் தெரியவில்லை. உங்கள் கணவர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். இந்த வீட்டில் வேறு யார் இருந்தாலும், கதவுகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்தாலும், அல்லது ரத்தத்தால் சுவரில் எழுதப்பட்ட 'நீதி' என்ற வார்த்தையால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், நீங்கள் மிகவும் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள்."

காயத்ரியின் கண்களின் விளிம்பில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் தெரிந்தது. அது பயம் அல்ல, ஒரு நீண்ட இரகசியத்தைக் காப்பாற்றும் போராட்டமாக இருக்கலாம்.

"என்னை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள், இன்ஸ்பெக்டர்? அழுது, கூச்சலிட்டு, இந்த நாடகத்தில் பங்கு பெற வேண்டுமா? பன்னிரண்டு வருடங்கள்... இந்த மனிதருடன் வாழ்ந்தேன். அவர் என்ன செய்தார் என்று எனக்குத் தெரியும். இப்போது அவர் இல்லை. அதற்காக... நான் துக்கப்படவில்லை."

ஷீஜோ அவரது நேர்மையால் கவரப்பட்டார். ஆனால் நேர்மை கொலையாளியாக இருப்பதற்கான தடையல்ல.

"உங்களுக்கும் உங்கள் கணவருக்கும் இடையே ஏதாவது சண்டை நடந்ததா? நேற்று இரவு நீங்கள் கடைசியாக எப்போது அவரைப் பார்த்தீர்கள்?" ஷீஜோ நேரடியாகக் கேட்டார்.

"இரவு பத்து மணி. நான் என் அறையில் இருந்தேன். அவர் கீழே, அலுவலக அறையில் நண்பருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். சண்டையா? இங்கே சண்டை நடப்பதில்லை, இன்ஸ்பெக்டர். சத்தங்கள் மட்டுமே நடக்கும். உறவுகள் எப்போதோ நின்றுவிட்டன."

"நீங்கள் வெளியே வரவில்லை என்று எனக்குச் சொல்கிறீர்கள். ஆனால், கீழே உள்ள கதவு உள்ளே தாளிடப்பட்டிருந்தது. வெளியில் இருந்து யாரும் வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்தக் கொலையாளி வீட்டின் உள்ளேதான் இருந்திருக்க வேண்டும்." ஷீஜோ அழுத்தமாகச் சொன்னார்.

காயத்ரி மெதுவாக நிமிர்ந்தார். அவரது பார்வையிலும் இப்போது அதே கூர்மை இருந்தது. "நீங்கள் என்னைக் குற்றம் சாட்டுகிறீர்களா, இன்ஸ்பெக்டர்? நான் என் கணவரை, உள்ளே பூட்டி வைத்துவிட்டுக் கொலை செய்தேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? சுவரில் நீதி என்ற வார்த்தையை எழுதியவள் நான் என்று நம்புகிறீர்களா?"

அவள் மேலும் சொன்னாள்: "என் கணவர் நிறையப் பேருக்குத் தீங்கு செய்திருக்கிறார். பன்னிரண்டு வருடங்களில், ஒரு பெரிய வெறுப்புச் சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார். அவர் உள்ளே பூட்டப்பட்டிருந்தாலும், இன்ஸ்பெக்டர், வெளியிலிருந்து அவரை அடைந்த கைகள் நிறைய உள்ளன."

ஷீஜோ ஒரு கணம் தயங்கினார். "வெளியே இருந்து அடைந்த கைகள்..."

"ஆம். அவருடைய கொலையை என்னைப் போலவே வேறு யாராவது நிசப்தமாக எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஒரு துளியின் சத்தம் கூட கேட்காதபடி."

காயத்ரி அமைதியாக எழுந்தார். ஜன்னலின் கனமான திரையை இழுத்து, மழையில் நனைந்துக் கொண்டிருந்த சென்னையின் காட்சியைப் பார்த்தார். அந்த வெல்வெட் திரையின் பின்புறம், ஷீஜோ ஏதோ சிறியதாக ஒட்டியிருப்பதைக் கவனித்தார். அது உலர்ந்து போன கறுப்புப் பசை. அதே கறுப்புப் பசை, கீழே இருந்த ஜன்னலின் கைப்பிடியில் ஒட்டியிருந்ததை ஷீஜோ நினைவு கூர்ந்தார்.

"மிஸ்ஸஸ் பார்த்திபன்," ஷீஜோ கைகளை அவரது ஜாக்கெட் பாக்கெட்டில் நுழைத்தபடி கேட்டார். "உங்கள் மகன் அரவிந்த் எப்போது உறங்கச் சென்றார்?"

"அவன் இரவு உணவு சாப்பிட்ட பிறகு... அவன் அறையிலேயே இருப்பான். எப்போதாவது விடியற்காலையில் வெளியே செல்வான். தனியாக." காயத்ரி திரும்பிப் பார்த்தார். இப்போது அவள் கண்களில் விடுதலை இல்லை, ஒரு புதிய பயம் தெரிந்தது.

காயத்ரிக்குத் தெரிந்த அந்த ரகசியம் என்ன? கறுப்புப் பசையின் தடயத்துக்கும், அரவிந்தின் 'விடியற்காலை வெளியேற்றத்திற்கும்' ஏதேனும் தொடர்பு இருக்கிறதா? அடுத்தது, மகன் அரவிந்திடம் விசாரணை தொடங்கலாமா?

அத்தியாயம் 4: மகன் மற்றும் ரகசியப் பாதை

அரவிந்தின் அறை, ஆடம்பரமான அமைதியை உடைக்கும் விதமாக, இருண்ட சுவர்களும், நவீன ஓவியங்களும், விலையுயர்ந்த கருவிகளும் நிறைந்த ஒரு குகை போல இருந்தது. இருபது வயது மதிக்கத்தக்க அரவிந்த், கிழிந்த ஜீன்ஸ் மற்றும் ஒரு கறுப்பு டீ-ஷர்ட்டில், காதில் ஹெட்ஃபோனுடன் அமர்ந்திருந்தான். ஷீஜோ உள்ளே நுழைந்தபோது, அவன் இசையை நிறுத்திக் கூட திரும்பப் பார்க்கவில்லை.

ஷீஜோ அமைதியாக அவனுக்கு முன் இருந்த மேஜையில் அமர்ந்தார். "அரவிந்த், நான் இன்ஸ்பெக்டர் ஷீஜோ. உன் அப்பா இறந்துவிட்டார் என்பது உனக்குத் தெரியும்."

"தெரியும்," என்று கரகரப்பான குரலில் பதிலளித்தான் அரவிந்த். அவன் பார்வை தரையில் இருந்தது. "நான் அதிகாலையில் எழுந்தபோது, வேலைக்காரர்கள் பயந்து ஓடுவதைப் பார்த்தேன். பிறகு அம்மா சொன்னார்கள்."

"அதிர்ச்சியாக இல்லையா?" ஷீஜோ கேட்டார்.

அரவிந்த் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு, ஒரு கூர்மையான சத்தம் போல அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது. "இன்ஸ்பெக்டர், நான் பார்த்திபனைப் பற்றி எந்தக் கனவும் கண்டதில்லை. அவர் ஒரு 'பெரிய மனிதர்'. அவ்வளவுதான். அவர் என் அம்மாவை நடத்திய விதம், மற்றவர்களை நடத்திய விதம்... அவர் ஒருநாள் இப்படித்தான் போவார் என்று எதிர்பார்த்தேன்."

"இப்போது, இந்தக் கொலைக்கு நீ 'நீதி' என்று பெயர் சூட்டுவாயா?" ஷீஜோ சுவரில் எழுதப்பட்ட வார்த்தையைப் பற்றி அவனிடம் நேரடியாகக் கேட்டார்.

அரவிந்த் சட்டென்று நிமிர்ந்து, ஷீஜோவைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு நொடி அதிர்ச்சியின் ரேகை ஓடியது, ஆனால் அது மறைந்து விட்டது. "நான் ஒரு பெயரையும் சூட்டவில்லை. யார் எழுதியிருந்தாலும், அவர்கள் பார்த்திபனின் சாம்ராஜ்யத்தில் இழந்தவர்களின் ஒரு பிரதிநிதியாக இருக்கலாம்."

"மிகவும் தத்துவார்த்தமாகப் பேசுகிறாய். நேற்று இரவு, நீ எங்கே இருந்தாய்?"

"என் அறையில். ஹெட்ஃபோன்கள், இசையோடு."

"விடியற்காலையில் வெளியே சென்றதாக உன் அம்மா சொன்னார். 'எப்போதாவது' என்றார். நேற்று இரவு, அதாவது இன்று அதிகாலை நீ வெளியே சென்றாயா?"

அரவிந்த் தனது நாக்கை உதட்டில் வைத்தபடி, தயங்கினான். "நேற்று... இல்லை. நான் நடு இரவில் தூங்கச் சென்றேன். எழுந்தது அதிகாலை நான்கு மணிக்குப் பிறகுதான்."

ஷீஜோ தனது சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பாலித்தீன் பையை எடுத்தார். அதில், உலர்ந்த கறுப்புப் பசைத் துண்டு ஒன்று இருந்தது. அது வரவேற்பறையின் ஜன்னல் கைப்பிடியிலிருந்தும், காயத்ரியின் அறையின் திரைச் சீலைக்குப் பின்னால் இருந்தும் எடுக்கப்பட்டது.

"இது என்னவென்று தெரிகிறதா, அரவிந்த்?"

அரவிந்தின் முகத்தில் இருந்த நிதானம் உடைந்தது. அவன் மேசையிலிருந்து எழுந்து, அறைக்குள் அலைபாயத் தொடங்கினான். "அது... அது ஒரு பழைய விஷயம்."

"பழையதா? இது ஒரு வகை களிமண் கலவை. பழைய, இரைச்சல் நிறைந்த தாழ்ப்பாள்களை ஒட்டிப் பூட்டி, பிறகு மெதுவாகத் திறக்கப் பயன்படுத்தும் உத்தி. சத்தம் வராமல், ஒரு 'மூடிய அறை'யை வெளியில் இருந்து திறக்க உதவுகிறது. இதை யார் பயன்படுத்தினார்கள் என்று உனக்குத் தெரியுமா?"

அரவிந்த் மேஜையை பலமாக அடித்தான். "அது நான்தான்! சில சமயங்களில் அதிகாலையில், வீட்டில் சத்தம் கேட்காமல் நான் வெளியே செல்வதுண்டு. இந்த வீட்டு லாக் சிஸ்டம் மிகவும் பழையது. சத்தம் வந்தால் அப்பாவுக்குத் தெரிந்துவிடும் என்பதால், நான் இந்தப் பசையைப் பயன்படுத்துவேன். இதை யாருக்கும் நான் சொல்லவில்லை."

ஷீஜோ தனது கண்களைச் சுருக்கினார். "யாரும் வரவில்லை, நீ மட்டும் தான் வெளியே சென்றாய் என்று சொன்னாய். ஆனால், உன் அம்மா அறையில் இருக்கும் திரைக்குப் பின்னால் இது கிடைத்தது. நீ உன் அறை லாக் அல்லது கீழே இருந்த ஜன்னல் லாக்-க்கு பயன்படுத்திய பசை, எப்படி உன் அம்மாவின் அறையில் இருக்கும்?"

அரவிந்த் பதில் பேசாமல் நின்றான். அவன் கண்களில் இருந்த அச்சம் உண்மையானது.

"ஒருவேளை, நீ வெளியே செல்லும்போது, உன் அம்மாவுக்குத் தெரியாமல், வேறு யாரையாவது உள்ளே அழைத்துப் போனாயா? அல்லது... உள்ளே வந்த ஒருவர்தான், கதவு தாளிடப்பட்டதாகக் காட்ட இந்த உத்தியை வெளியில் இருந்து பூட்டிவிட்டுச் சென்றானா?" ஷீஜோவின் குரல் இப்போது மிருதுவாக இருந்தது, ஆனால் கழுகு போல ஊடுருவியது.

அரவிந்த் தலையைக் குனிந்தான். "நான்... நான் ஒரு நண்பரை இங்கே இரவில் வரவழைப்பேன். சஞ்சய். அவன் என் கல்லூரித் தோழன். நாங்க ஒன்றாக இசை உருவாக்கப் பயிற்சி செய்வோம். அவர் வெளியே போகும் போதும், நான் தான் இந்த லாக் உத்தியைப் பயன்படுத்தினேன்."

"எப்போது, அரவிந்த்? நேற்று இரவு, பார்த்திபன் கொல்லப்படுவதற்கு சில மணி நேரங்களுக்கு முன், சஞ்சய் இங்கே இருந்தானா?"

அரவிந்த் மெல்லிய குரலில் சொன்னான்: "நேற்று இரவு, சஞ்சய் வெளியே சென்றபோது, சரியாக இரவு 11:30 மணி இருக்கும். அவர்... அவர் வரவேற்பறையில் இருந்து வெளியேறினார்."

சஞ்சய். ஷீஜோவுக்கு இப்போது ஒரு புதிய பெயர் கிடைத்திருந்தது. 'மூடிய அறை'யின் ரகசியம் உடைக்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் கொலையாளி யார் என்ற கேள்விக்குரிய வட்டத்திற்குள் இப்போது மூன்று பேர் இருந்தனர்: காயத்ரி (மௌனம்), அரவிந்த் (ரகசியம்), மற்றும் சஞ்சய் (ரகசியப் பாதையைப் பயன்படுத்தியவன்).

இன்ஸ்பெக்டர் ஷீஜோவின் அடுத்த நகர்வு என்னவாக இருக்கும்?

1. சஞ்சய்யைக் கைது செய்து விசாரிப்பது: அரவிந்தின் வாக்குமூலம் மற்றும் கறுப்புப் பசையின் தடயம் அவனைப் பிரதான சந்தேகத்திற்குரியவனாக ஆக்குகிறது.

பார்த்திபனின் வியாபார எதிரிகளைத் தேடுவது: 'நீதி' என்ற வார்த்தை தனிப்பட்ட பழிவாங்கலைக் குறிக்கலாம். 

இன்ஸ்பெக்டர் ஷீஜோவின் அடுத்த நகர்வு சஞ்சய்யைக் கைது செய்து விசாரிப்பதாகவே இருக்கும்.

ஷீஜோவின் அடுத்த நடவடிக்கைக்கான காரணம்

1. சஞ்சய்: உடனடி மற்றும் திடமான சாட்சி

'மூடிய அறை' மர்மத்தின் ரகசியம் சஞ்சய் மூலம் தான் உடைந்தது.

ரகசிய நுழைவாயில்: அரவிந்தின் வாக்குமூலத்தின் மூலம், கறுப்புப் பசையைப் பயன்படுத்தி, சத்தம் இல்லாமல் வீட்டின் பூட்டைத் திறந்து வெளியேறிய கடைசி வெளிப்புற நபர் சஞ்சய் என்பது உறுதியாகியுள்ளது. அவன் வெளியேறிய நேரம் (இரவு 11:30 மணி), கொலை நடந்திருக்கக்கூடிய நேரத்துடன் மிக அருகில் உள்ளது.

ஆதார இணைப்பு: வரவேற்பறை ஜன்னல் கைப்பிடி மற்றும் காயத்ரியின் அறையில் கிடைத்த கறுப்புப் பசையின் தடயம், சஞ்சய்யின் இருப்பையும் வெளியேற்றத்தையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

2. குடும்ப உறுப்பினர்களை உறுதிப்படுத்துதல்

சஞ்சய்யை விசாரிப்பதன் மூலம், காயத்ரி மற்றும் அரவிந்தின் வாக்குமூலங்களில் உள்ள உண்மையை ஷீஜோவால் உறுதிப்படுத்த முடியும்.

சஞ்சய், பார்த்திபனைச் சந்தித்தாரா?

அவர் வெளியேறும் முன் பார்த்திபன் உயிருடன் இருந்தாரா?

அவரை அரவிந்தோ அல்லது காயத்ரியோ கொலை செய்ய சஞ்சய் உதவினாரா?

இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும் உடனடி வாய்ப்பு சஞ்சய் விசாரணையில் உள்ளது.

... கதை தொடரும்.