ஷீஜோவின் உயிர் பிழைப்பு சவால்: கனல் காடு

 ஷீஜோ. இந்த ஒற்றை வார்த்தையே காட்டுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான அக்னிப் பரிட்சையின் சாராம்சம்.

இப்போது, அவர் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடர்ந்த, இரக்கமற்ற மழைக்காட்டின் ஆழத்தில் இருந்தார். மேலே வானம் தெரியவில்லை, சூரிய ஒளி படாத பூமியில், ஈரமான மண்ணும், அழுகிய இலைகளின் வாடையும் மட்டுமே நிரந்தரக் குறியீடுகள். ஒரு விமான விபத்தில் சிக்கித் தப்பித்த அவர் உடலில் லேசான காயங்கள், ஆனால் கண்களில் இரும்பு போன்ற உறுதியும் அணையாத நெருப்பும் இருந்தன.

அவரது முதல் எதிரி: தாகம்.

நள்ளிரவு போல் இருண்டிருந்த அந்தப் பகலில், ஷீஜோவின் தொண்டை காய்ந்து, ஒவ்வொரு மூச்சும் சுமையாக இருந்தது. "நீர்... முதலில் நீர்," அவரது உள்ளுணர்வு கர்ஜித்தது. எந்த நவீன உபகரணமும் இல்லை. இருந்ததெல்லாம் அவரது கூரிய கவனிப்பும், காட்டுத் தாவரங்களைப் பற்றிய அறிவும் மட்டுமே. நீண்ட, தடிமனான பச்சை மூங்கில் குழாய்கள் நிறைந்த ஒரு திட்டைக் கண்டார். அதுதான் அவரது இலக்கு. கூரிய கல்லைக் கொண்டு ஒரு மூங்கில் தடியைத் துண்டாக்கினார். அதன் மேற்பகுதியில் செங்குத்தாக ஒரு சிறிய துளையை இட்டார். மெதுவாக, அந்தத் துளையிலிருந்து தெளிவான, குளிர்ச்சியான நீர் சொட்டு சொட்டாய் வழிந்தது. அந்தச் சொட்டுகளை தன் கைகளில் ஏந்தி, அவர் அருந்தியபோது, அது வெறும் நீரல்ல; உயிர்சக்தி.

இரண்டாவது சவால்: இரவின் கோரப் பிடி.

சூரியன் அஸ்தமிக்கவில்லை, மறைந்தது. குளிர் இறங்கத் தொடங்கியது. சாதாரணமாகத் தெரிந்த காற்று இப்போது ஊசி போல குத்தியது. காட்டு மிருகங்களின் இரைச்சல் ஒவ்வொரு திசையிலிருந்தும் ஒலித்தது. ஷீஜோ, நொடிப் பொழுதில் ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில், முறிந்த கிளைகள் மற்றும் பெரிய இலைகளைப் பயன்படுத்தி, மிருகங்கள் நுழைய முடியாத ஒரு தற்காலிகக் குகை போன்ற புகலிடத்தை அமைத்தார்.

இப்போது அவருக்குத் தீ தேவை. அது வெப்பத்தை மட்டுமல்ல, தன்னம்பிக்கையையும், பாதுகாப்புணர்வையும் தரும். ஒரு காய்ந்த தேங்காய் நாரை சேகரித்தார். ஒரு கடினமான மரத்துண்டையும், மற்றொரு மென்மையான மரத்துண்டையும் எடுத்தார். தனது முழு பலத்தையும், உடலின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ஒருங்கிணைத்து, அந்த இரு மரத்துண்டுகளையும் உரசி, வேகத்தின் உச்சத்துக்கும் உராய்வின் எல்லைக்கும் சென்றார். சிறிது நேரத்தில், புகைக் கிளம்பி, ஒரு சிறிய தீப்பொறி தேங்காய் நாரைப் பற்றியது. அந்தப் பிஞ்சுத் தீயை அவர் மெல்ல ஊதிப் பெரிதாக்கினார். அந்தத் தீச்சுடர், காட்டின் இருளைக் கிழித்து, அவரது முகத்தில் வெற்றியின் ஒளியைப் பாய்ச்சியது.

மூன்றாவது சவால்: உணவு வேட்டை.

உணவு இல்லாமல், உடல் பலமிழக்கும். ஷீஜோவின் கண்களில் பசி கோபமாய் எரிய, அவர் இரையைத் தேடினார். அவர் ஒரு வட்டாரப் பாம்பைப் பார்த்தார். விஷமற்றது, ஆனால் மிகவும் சுறுசுறுப்பானது. இது நகரத்தின் வசதியான வாழ்க்கை அல்ல; உயிர் வாழ்வதற்கான போர்க்களம். ஷீஜோ, மின்னல் வேகத்தில், ஒரு நீளமான குச்சியின் நுனியால் அந்தப் பாம்பின் தலையை அழுத்திப் பிடித்து, சாமர்த்தியமாக அதைக் கொன்றார்.

பின்னர், அந்தப் பாம்பின் தோலை உரித்து, அதைத் தீயில் வாட்டி எடுத்தார். அந்த வெப்பமான கறியை அவர் வாயில் இட்டபோது, சுவை ஒரு பொருட்டல்ல, அதன் சத்து மட்டுமே இலக்கு.

உணவும், புகலிடமும், நெருப்பும் கிடைத்த பின்னர், ஷீஜோ அந்தப் புகலிடத்தின் வாயிலில் அமர்ந்து, காட்டின் நிசப்தத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தார். அவரது உடல் களைத்திருந்தது, ஆனால் அவரது ஆத்மா உற்சாகத்துடன் இருந்தது. ஷீஜோ பயமறியாதவன் அல்ல; ஆனால் பயத்தை எதிர்த்துப் போராடி, ஒவ்வொரு சிறு வெற்றியின் மூலம் அதைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வருபவன்.

இந்த அடர்ந்த காடு ஷீஜோவுக்கு ஒரு எதிரி அல்ல, அது ஒரு கடுமையான ஆசிரியர். ஒவ்வொரு விடியலிலும், ஷீஜோ கற்றுக்கொள்கிறார், உயிர் வாழ்கிறார், மேலும் தீவிரமடைகிறார்.

விடிந்தால் அடுத்த சவால் காத்திருக்கிறது. ஷீஜோ தயார்.