கடற்கரையில் ஒரு நாள்

 விடியற்காலையில், மெல்லிய சூரிய ஒளி கடலில் படர்ந்திருந்தது. பழனி தாத்தாவுக்கு எழுபது வயதிருக்கும். அவரது வீடு பூம்புகார் கடற்கரை ஓரத்தில் இருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் அவர் தன் பழைய படகை எடுத்துக்கொண்டு மீன் பிடிக்கச் செல்வார். கடல் அவருக்கு வெறும் தொழிலல்ல; அது அவரது வாழ்வின் ஆழமான நண்பன்.

அன்று வலை வீசியபோது, அது ஆழமான பாறையில் சிக்கிக்கொண்டது. பல முறை இழுத்தும், வலையை எடுக்க முடியவில்லை. அவருடைய முதுகும் கைகளும் வலிக்கத் தொடங்கின. வயது காரணமாக ஏற்பட்ட பலவீனம் அவரைச் சோர்வடையச் செய்தது. அவர் கலக்கத்துடன், வலையை நோக்கியவாறு, கடலைப் பார்த்தார்.

அப்போது, தூரத்தில் ஒரு இளைஞன் ஓடி வருவதைப் பார்த்தார். அவன் பெயர் கார்த்திக். அவன் அந்தப் பகுதிக்கு விடுமுறைக்காக வந்திருந்தான். பழனி தாத்தாவின் கஷ்டத்தைப் பார்த்து, தயக்கமின்றி அவன் படகை நோக்கி நீந்தினான்.

"தாத்தா, நான் உதவட்டுமா? உங்கள் வலை பாறையில் சிக்கியிருக்கிறது போல," என்று மரியாதையுடன் கேட்டான் கார்த்திக். பழனி தாத்தாவுக்கு மனது லேசானது. இருவரும் சேர்ந்து பலமாக இழுக்க, சிக்கியிருந்த வலை இறுதியாக விடுவிக்கப்பட்டது. அது முழுவதும் மீன்களால் நிரம்பியிருக்கவில்லை, ஆனால் அதில் சில முத்துச்சிப்பிகள் இருந்தன. பழனி தாத்தாவுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி.

"ரொம்ப நன்றிப்பா. சரியான நேரத்தில் வந்து உதவி செய்தாய்,"  தன் பையிலிருந்து, அவர் கவனமாகப் பத்திரப்படுத்தியிருந்த, ஒரு அழகான, சங்கு ஒன்றை எடுத்து கார்த்திக்கிடம் கொடுத்தார். "இது உனக்கான பரிசு. இந்த சத்தத்தை உன்னால் எங்கும் கேட்க முடியாது," என்றார்.