தேநீர்க் கடைச் சலசலப்பும் புகழின் கீறல்களும்

 அன்றைய சாயங்காலம், நகரத்தின் மையத்திலிருந்த 'அண்ணாமலை தேநீர்க் கடை' புகைமண்டலமும் சிரிப்புச் சத்தமுமாக இருந்தது. சூடான தேநீரைக் கையில் பிடித்தபடி, இரண்டு நண்பர்கள்—வேலுவும், மாணிக்கமும்—ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தனர்.

வேலு: என்ன மாணிக்கம், அந்தச் சிற்பியின் கதையை நினைக்க நினைக்க மனசுக்குக் கஷ்டமா இருக்கு. பத்து வருஷமா உலகமே கொண்டாடின ஒரு மனுஷன், திடீர்னு இப்படிப் பண்ணிவிட்டார்.

மாணிக்கம்: (தேநீரை உறிஞ்சியபடி) நீ பேசறது, நம்ம சண்முகம் செஞ்ச அந்தத் தங்கச் சிகரம் சிலையைத்தானே? அது ஒரு சகாப்தம், வேலு. மனுஷன் தன் உழைப்பையும் உயிரையும் கொடுத்துச் செதுக்கினான். குறை சொல்ல ஒரு இடமில்லை. ஆனா, அவரோட மனசுல இருந்த அந்த வெறுப்பு அவரை என்ன பண்ணிடுச்சு பார்த்தியா?

வேலு: ஆமா! என்ன நடந்ததுன்னு இன்னும் முழுசா புரியலை. சமீபகாலமா அவரோட புது வேலைகளை யாரும் பெருசாப் பாராட்டலைன்னு கோபமா?

மாணிக்கம்: கோபம் இல்லை, கசப்பு. அந்தச் சிலை இவ்வளவு உயரத்துக்குப் போனதுக்குப் பிறகு, மக்கள் தன்னைப் பார்க்காம சிலையை மட்டுமே பார்க்கறாங்கன்னு நினைச்சார். தன்னோட தற்போதைய மதிப்பு குறைஞ்சுபோனதா அவர் உணர்ந்தார். அதனால, ஒரு சாயங்காலம்...

வேலு: என்ன செய்தார்?

மாணிக்கம்: கூர்மையான ஒரு உளியை எடுத்தார். அந்தத் தங்கச் சிலையின் முகத்தையோ, வடிவத்தையோ அவர் தாக்கவில்லை. அதெல்லாம் அவ்வளவு பரிபூரணமா இருக்கு! ஆனால், சிலைக்குக் கீழே இருந்த பீடத்தின் மீது ஏறி நின்னு, தன்னோட கோப வார்த்தைகளை உளியாக்கி, அந்தப் பீடத்தையே குத்த ஆரம்பிச்சார்.

வேலு: பீடத்தை ஏன்?

மாணிக்கம்: அவர் சிலையைப் படைக்கப் பயன்படுத்தின உளிகள் சரியில்லைன்னு கத்தினார். அவருக்கு வேலை கொடுத்த கலைக் கூடத்தோட நிர்வாகம் அவருக்கு மரியாதை கொடுக்கலைன்னு பேசினார். அந்தச் சிலை நின்றிருந்த அஸ்திவாரம் பலமில்லைன்னு உரக்கச் சொன்னார். சுருக்கமா சொன்னா, தன் புகழின் காரணமா இருந்த எல்லாத்தையும் அவர் வெளிப்படையா விமர்சிச்சார்.

வேலு: (பெருமூச்சு விடுகிறான்) அப்போ, நடந்தது என்னன்னா... அவர் தன்னைப் பார்க்கச் சொல்லி சத்தம் போட்டார். ஆனா, சத்தம் போட்டபிறகு மக்கள் சிலை பத்தின அழகை மறந்துட்டு, அவர் கத்துன விதத்தைப் பற்றித்தானே பேச ஆரம்பிச்சாங்க?

மாணிக்கம்: சரியாகச் சொன்னாய்! அந்த உளியோட சத்தம், தங்கச் சிலையின் அமைதியான கீதத்தை முழுசா மூழ்கடிச்சுருச்சு. நேற்று வரை அவர் 'விஸ்வரூபம்' சிலையை உருவாக்கிய சிற்பி சண்முகம். இன்றைக்கு, அவர் தன் சொந்தப் புகழின் அஸ்திவாரத்தைக் கீறிய கோபக்காரச் சிற்பி. வெளியுலகம் அவருக்குக் கெடுதல் செய்யலை. தன் கோபத்தால், அவர் தன் சகாப்தத்தையே ஒரு துக்க நாடகமாக மாற்றிவிட்டார்.

வேலு: (கடைசியாகத் தேநீரைக் குடித்தபடி) அப்போ, ஒரு படைப்பாளிக்குத் தன் கலை மீது இருக்கும் வெறுப்பு, வெளி உலகத்தின் விமர்சனத்தைவிடக் கடுமையான ஆயுதம் இல்லையா?