காரம், வேகம், அக்கினி! ஷீஜோ

 விடியற்காலை நேரம். மங்கலான வெளிச்சத்தில், மதுரை நகரின் மையத்தில் அமைந்திருந்த ஷீஜோவின் சமையலறை பரபரப்பாக இருந்தது. ஷீஜோ (Shejoe) தனது சமையல் கோட்டில் இறுக்கமாக இருந்தார். அவரது முகத்தில் ஒருவித பரபரப்பும், அதே சமயம் அசாத்திய நம்பிக்கையும் தெரிந்தது.

“தம்பிகளா, இன்னைக்கு நம்ம ‘அக்கினி பிரியாணி’ எல்லா கடைகளுக்கும் சரியான நேரத்துக்குப் போய்ச் சேரனும். இது வெறும் பிரியாணி இல்ல, நம்ம உழைப்பு! ஒவ்வொரு வாசமும், நம்ம கையோட பக்குவமும் அங்க போய் நிக்கணும். காரம் குறையக்கூடாது, அதே நேரம் வயித்துக்கும் இதமா இருக்கணும். ரெடியா?” என்று தனது சமையல் குழுவினரைப் பார்த்து உரத்த குரலில் கேட்டார் ஷீஜோ.

அவரது வலது கரமான வேலு, “ரெடிண்ணே! நம்ம மிளகாய் தூளோட வாசனையே எதிரியைத் துரத்திடும். கிளம்புவோம்!” என்று பதிலளித்தார்.

தீப்பொறி பறக்கும் சமையல் அரங்கம் (The Kitchen Stage Where Sparks Fly)

அந்த பிரியாணி வெறும் உணவு அல்ல; அது ஒரு காரம் நிறைந்த போர்! ஷீஜோவின் ஸ்பெஷல் காஷ்மீரி-குண்டூர் மிளகாய் கலவை தயாரானது. வழக்கமான சமையல் அறை விதிகளை மீறி, ஒரு பெரிய இரும்புக் கொப்பரையில் மிளகாய் தூள், மசாலாப் பொருட்கள், கொதிக்கும் எண்ணெயில் கொட்டப்பட்டபோது, சமையலறையே ஒரு புகை மூட்டத்திற்குள் சென்றது.

டமால் டமால்!

மிளகாய் தூளின் நெடி, ஒரு போர் ஆயுதம் போல, சுற்றிலும் இருந்தவர்களை ஒருகணம் திணறடித்தது. கண்ணில் நீர் திரண்டது. ஆனால் ஷீஜோ கத்தினார், “மூச்சு பிடிங்க! இதுதான் நம்ம பிரியாணியோட ஆக்‌ஷன் ப்ளஸ் ஃபீலிங்! காரம் கண்ணுல பட்டுதுன்னா, வாயில வெச்சா எப்படி இருக்கும்னு நெனச்சுப் பாருங்க!”

அவர் ஒரு நீளமான கரண்டியை எடுத்து, பிரியாணியின் மேல் அடுக்குகளைப் புரட்டினார். அந்தச் சத்தம், பிரியாணி அரிசியின் கொதிப்பு, மசாலாப் பொருட்களின் கலவை – ஒரு வேகமான, பரபரப்பான நடனம் போல இருந்தது. ஷீஜோ, வேலு மற்றும் மற்ற தொழிலாளர்கள் வியர்வையில் நனைந்து, காய்ச்சல் பிடித்தவர்கள் போலத் தீவிரமாகச் சமைத்தனர்.

சமையல் தருணத்தில் ஷீஜோவின் முழக்கம்: “காரம் என்பது சும்மா சுவை மட்டும் இல்ல தம்பி! அது ஒரு தைரியம்! நம்ம காரம் சாப்பிடுறவன், பயமில்லாம இருப்பான். போடுங்க மசாலாவ!”

நீண்ட நெடிய பயணத்தின் தொடக்கம் (The Beginning of the Long and Arduous Journey)

பிரியாணி தயாரானதும், பெரிய பெரிய பிரியாணி அண்டாக்கள் மூன்று சரக்கு வேன்களில் ஏற்றப்பட்டன. இலக்கு: மதுரை, திண்டுக்கல், திருச்சி, மற்றும் சென்னை என நான்கு முக்கிய நகரங்களில் உள்ள ஷீஜோவின் கிளைக் கடைகள். இது சுமார் 500 கிலோமீட்டர் தூரப் பயணம். சரியான நேரத்துக்கு, அதே காரம், அதே சுவையோடு பிரியாணி கடைகளைச் சென்றடைய வேண்டும்.

வேலு ஒரு வேனை ஓட்டிச் சென்றார். அவரது பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த ஷீஜோ, அவ்வப்போது பிரியாணி அண்டாவைத் தொட்டுப் பார்த்தார். “வேலு, நம்ம அண்டாக்களை பட்டுப் புடவை போலப் பாத்துக்கணும். சூடு குறையக்கூடாது!”

மதுரை-திண்டுக்கல் நெடுஞ்சாலையில் வேன் சீறியது. திடீரென, வேலு ஒரு பெரிய குண்டும் குழியுமான சாலையில் வேனை நிறுத்தினார். “அண்ணே! இந்த இடத்துல ஒரு வாடை வருது. நம்ம மிளகாயோட வாடை இல்ல!”

சற்று தூரத்தில், போட்டியாளர்களின் பிரியாணி கடை ஒன்று வேக வேகமாகச் சமைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவர்களின் சமையல் மணம் சற்று மங்கலாக இருந்தது. ஷீஜோ ஒரு நிமிடம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். அவருக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது.

🔥 காரச் சவால் மற்றும் திடீர் ஆக்‌ஷன் (The Spicy Challenge and Sudden Action)

ஷீஜோ அவசர அவசரமாக வேனில் இருந்த ஒரு சிறிய பேக்-அப் மசாலாப் பையிலிருந்து ஒரு பிடி சிறப்பு காய்ந்த மிளகாயைத் தூண்டினார். வேலுவை நோக்கி, “வேலு! மெதுவா போ, ஆனா நம்ம வேன் போறப்ப, இந்த மிளகாயை காத்துல தூவி விடு!” என்றார்.

வேலு குழப்பத்துடன், “என்னண்ணே சொல்றீங்க? காரம் காத்துலயா?”

“ஆமா தம்பி! நம்ம பிரியாணி போற வழி முழுக்க, ஒரு காரத்தின் சிம்மாசனம் போடணும். நம்ம மிளகாயோட வாசனை, இந்தப் போட்டியாளரோட கடைப் பக்கத்துல போறப்ப, அவங்க கடையில சாப்பிடுறவங்களுக்கு நம்ம பிரியாணி ஞாபகம் வரணும். இது ஒரு வாசனைத் தாக்குதல்!” என்று சிரித்தார் ஷீஜோ.

வேலு சிரிக்கத் தொடங்கினார். சாலையில் வேன் நகரும்போது, காற்றின் திசையைப் பார்த்து, ஷீஜோ அந்தக் காய்ந்த மிளகாயைத் தூண்டினார். காற்றின் வேகத்தில், பிரியாணியின் சூட்டுடன் கூடிய கார வாடை, நெடுஞ்சாலை எங்கும் பரவியது.

இந்த வாசனைத் தாக்குதல் வெற்றிகரமாக இருந்தது. திருச்சிக்கு அருகில், ஒரு கிளைக்கு பிரியாணி இறக்கும்போது, அங்கிருந்த வாடிக்கையாளர் ஒருவர், “என்னப்பா, இன்னைக்கு பிரியாணியில காரம் இன்னும் தூக்கலா இருக்கே! இந்த வாடை எங்கயோ இருந்து வந்துகிட்டே இருக்கு. பிரமாதம்!” என்று கூறிவிட்டு, இரண்டு பிளேட் பிரியாணியை ஆர்டர் செய்தார்.

இலக்கை அடைந்த காரப் பயணம் (The Spicy Journey Reaches its Destination)

இரவு 11 மணி. களைப்புடன் சென்னை கடையை அடைந்தார் ஷீஜோ. கடைசி அண்டாவிலிருந்து பிரியாணியைத் திறந்து பார்த்தார். பிரியாணியின் சூடு குறையவில்லை, காரமும், பக்குவமும் அப்படியே இருந்தது.

சோர்வுடன் அமர்ந்த ஷீஜோ, தனது கைகளைப் பார்த்தார். சமையலின் காயம், காரத்தின் தாக்கம், நீண்ட பயணத்தின் சோர்வு எல்லாம் அதில் இருந்தது. ஆனால், அவர் முகத்தில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை இருந்தது.

“நம்ம பிரியாணி வெறும் உணவு இல்ல தம்பி. அது ஒரு சாகசம்! ஒவ்வொரு துளியிலயும் நம்ம உழைப்பு, காரம், அன்பு எல்லாம் இருக்கு!”

அன்று இரவு, ஷீஜோவின் எல்லா கடைகளிலும், அவர் எதிர்பார்த்ததைவிட பிரியாணி விற்பனை அமோகமாக இருந்தது. அது, வெறும் சமையல் வெற்றி மட்டுமல்ல, காரம் நிறைந்த ஒரு சாகசப் பயணத்தின் வெற்றி!