பழனிசாமி மாமா

 01:05 AM. தேசிய நெடுஞ்சாலை.

பேருந்தின் கடைசி இருக்கை. பழனிசாமி மாமா ஒருபோதும் உறங்கவில்லை. டீசல் இன்ஜின் இரைச்சல் அவரது மனதில் ஒரு லயம் போல ஒலித்தது. இந்த இரும்புப் பெட்டி, சுழலும் சக்கரங்கள், அமைதியாய் உறங்கும் 42 தலைகள்... அனைத்தும் இப்போது அவருடைய கட்டுப்பாட்டில். அவர் கண்ணில், கிராமத்து எளிமையின் அடியில், சலனமற்ற ஓர் உருக்கு எஃகின் உறுதி (Steel Resolve) தெரிந்தது.

அவர் எதிர்பார்த்தபடி, பாலம் எண் 31-ன் கீழ், இருள் அதிகமாய் இருந்த இடத்தில் பேருந்து திடீரென ஒருமுறை உறுமி நின்றது. டிரைவர், "ஐயா, என்னன்னு தெரியல..." என்று குழப்பத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தபோது, மாமா எழுந்திருந்தார்.

மாமாவின் கையில் இருந்த சிறிய மைக்ரோ-எஸ்எம்ஜி துப்பாக்கி, பேருந்தின் மங்கலான அவசர விளக்கு ஒளியில் உலோகமாய்ப் பளபளத்தது. அது ஒரு மிரட்டல் அல்ல, ஒரு செயல்பாடு.

மாமா சற்றும் தாமதிக்கவில்லை. "உள்ள இருக்கிற ஒவொருத்தருக்கும் நான் சொல்றது கடைசிக் கட்டளை. அமைதியாய் இருங்கள். இது பணம், நகை, ஆசைக்காக நடக்கும் கொள்ளை இல்ல. இது ஒரு டெலிவரி. ஒரு ரகசிய சரக்கை, இலக்குக்குக் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்க வேண்டிய வேலை."

பயணிகள் அலறல் சத்தத்தை விழுங்கினார்கள். நடு இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்மணி, தன் குழந்தையை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டாள். மாமா இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தவில்லை. அவர் இடுப்பில் இருந்து எடுத்த செவ்வக கருவியை, பேருந்தின் மத்திய வயரிங் பாக்ஸ் மீது ஒட்டினார்.

“இது உங்களோட உலகத்துக்கான தொடர்பைத் துண்டிக்கும். எந்த ஒரு சிக்னலும் வெளிய போகாது. இனிமே இந்த வண்டி, உலகத்தோட வரைபடத்துல இருந்து காணாமல் போச்சு.”

அவர் டிரைவரின் அருகே நகர்ந்து, அவரது கழுத்தில் துப்பாக்கியின் நுனியை வைத்தார். “வலது பக்கம் திரும்பவும். அங்கே ஒரு மண் பாதை தெரியும். நான் சொல்ற வரைக்கும் நிறுத்தக் கூடாது. என் இலக்கு அங்கேதான் இருக்கு."

01:20 AM. இருளும், புதர்களின் சத்தமும்.

டீசல் புகை காட்டு மரங்களின் வாசனையோடு கலந்தது. பேருந்தின் சக்கரங்கள் புதர்களையும் கற்களையும் நசுக்கும் சத்தம், பயணிகளின் இதயம் துடிக்கும் சத்தத்தைவிட உரக்க இருந்தது. எல்லா ஜன்னல்களும், பிரமாண்டமான கறுப்பு நிறத்தின் பிரதிபலிப்புகளாய் மாறின.

மாமா தன் கையில் இருந்த சிறு காகிதத்தை ஒருமுறை தடவிப் பார்த்தார். அதில், சில வருடங்களுக்கு முன் அழிக்கப்பட்ட ஒரு தொலைபேசி எண்ணின் கடைசிக் குறியீடு இருந்தது.

"புதிய சரக்கு, புதிய இலக்கு."

இந்தப் பயணத்தில், பேருந்துக்குள் இருப்பவர்கள் பயணிகள் அல்ல. அவர்கள் வெறும் 'சரக்கு' மட்டும்தான். மாமாவின் உதட்டில் தோன்றிய புன்னகை, இரவின் குளிர்ச்சியைவிட கொடூரமாக இருந்தது.

சற்று தூரத்தில், ஒற்றை ஹெட்லைட் வெளிச்சம் மரங்களின் இடுக்கில் தெரிந்தது. அதோடு, ஒரு கனமான வாகனத்தின் இன்ஜின் இரைச்சல் காட்டுக்குள் அதிர்ந்தது. அது நெருங்குகிறது. மாமாவின் கண்கள் மின்னின.

தொடர்ச்சி:

மாமா மைக்ரோ-எஸ்எம்ஜியைத் தயாராக வைத்தபடி, கண்களைத் திறந்தார். இலக்கு வந்துவிட்டது. அவர் திரும்பியபோது, டிரைவர் பயத்தில் உறைந்துபோய், தன் கைகளை ஸ்டியரிங் வீலில் இருந்து எடுக்க முயன்றார்.

“அப்படியே இரு. இப்போதான் ஆட்டம் ஆரம்பம். உனக்கான வேலை முடிஞ்சுடுச்சு... இனிமேல் இந்தக் காட்டுக்குள்ளே வர்றவன் யாருன்னு பாரு. அவங்க வரட்டும்...”

பேருந்தின் கதவை நோக்கி மாமா நகரும்போது, பின்னால் இருந்த டிப்பர் லாரியின் பிரமாண்ட வெளிச்சம் பேருந்தின் கண்ணாடிகள் வழியே ஊடுருவி, உள்ளே இருந்த ஒவ்வொருவர் மீதும் ஒரு பயங்கரமான வெளிச்சத்தைப் பரப்பியது. மாமா கதவைத் திறந்தார். வெளியே காத்திருந்தது, ஒரு பயங்கரமான நிசப்தம். அது ஒரு பரிமாற்றத்தின் தொடக்கம். 

... கதை தொடரும்.