இது நிச்சயம் பள்ளி

 அந்தக் கிராமத்தின் பெயர் மௌனப் பள்ளி. பெயருக்கு ஏற்றாற்போல, அங்கே மனித சத்தம் என்பதே இருக்காது. யாரும் பேச மாட்டார்கள், சிரிக்க மாட்டார்கள், ஏன், சண்டை கூட போட மாட்டார்கள். தலைமுறை தலைமுறையாக ஏற்பட்ட ஒரு பழங்கால சாபம் இது என்று கிராம மக்கள் நம்பினார்கள். அவர்களின் வாழ்வின் நடுநாயகமாக இருந்த பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் தான் இந்த மௌனத்தின் மூல காரணம். அந்த மரத்தைப் பார்த்தாலே ஒரு பயம் தொற்றிக்கொள்ளும்.

கபிலன் என்ற இளைஞன் ஒருவன் அங்கே இருந்தான். அவன் மனதுக்குள் மட்டும் கேள்விகள் சத்தம் போட்டன. "ஏன் இந்த மௌனம்? சாபம் என்றால் என்ன?" இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடையை, அந்த மௌனத்தின் பிறப்பிடமான மரத்திடம் தேட அவன் துணிந்தான். கிராமத்தின் அமைதியைக் கெடுத்துவிடுவானோ என்று அனைவரும் பயந்தனர்.

பொதுமக்கள் தடுத்தும், கபிலன் நடுக்கத்தோடு அந்த ஆலமரத்தை நெருங்கினான். அதன் ஆயிரங்கால்கள் போல விழுதுகள் தொங்கின. மரத்தின் அடிப்பாகத்தில் ஏதோ பழங்கால எழுத்துக்கள் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. அந்தக் கிராமத்தின் மூதாட்டி ஒருத்தி, கண்ணில் நீர் வழிய, "வேண்டாம் மகனே, பேசினால் அழிந்துவிடுவோம்!" என்று ஜாடை காட்டினாள்.

கபிலன் அந்த எச்சரிக்கையைப் புறக்கணித்துவிட்டு, மரத்தில் செதுக்கப்பட்டிருந்ததை உற்றுப் பார்த்தான். அந்த எழுத்துக்களை மிகவும் சிரமப்பட்டு வாசித்தபோது, அவனுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அது ஒரு சாபமில்லை. அது ஒரு பயணி பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் எழுதி வைத்திருந்த ஒரு எளிய செய்தி.

"சத்தம் போடுங்கள், வாழ்க்கை இனிக்கும்!"

அந்த ஒற்றை வரியை சத்தமாகப் படித்துவிட்டு, கபிலன் பெரும் சத்தத்துடன் வாய்விட்டுச் சிரித்தான். முதலில் பயத்தில் உறைந்த கிராம மக்கள், அந்தச் சிரிப்பின் சத்தத்தையும் அதன் எதிரொலியையும் கேட்டு, மெல்ல மெல்ல ஒருவரையொருவர் பார்த்து முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தனர். அந்தச் சிரிப்பின் ஒலி, நூற்றாண்டுகளாக இருந்த மௌனத்தை நொறுக்கியது.

அன்றிலிருந்து மௌனப் பள்ளி, "சந்தோஷப் பள்ளி" ஆக மாறியது. காரணம், சாபங்களை விட பயமே ஆபத்தானது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.