பள்ளித் தொலைநோக்கித் திருட்டு

 பள்ளிச் சீருடையை அணிந்திருந்தாலும், ராகவன் (Raghavan) நடந்து வரும் பாணியே வித்தியாசமானது. சற்றுத் தொளதொளவென்ற சட்டையும், சரியாகக் கட்டப்படாத கழுத்துப் பட்டையும், அவனது முகத்தில் எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கும் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பும் அவனைப் பள்ளியின் ‘தந்திரக்காரன்’ என்று அடையாளப்படுத்தியது. விதிமுறைகளைத் தெரிந்து வைத்திருப்பதை விட, அவற்றை எப்படித் தாண்டிச் செல்வது என்பதில் தான் அவனுக்கு அதிக ஆர்வம்.

அன்று காலை, பள்ளியே பரபரப்பாக இருந்தது. ஆண்டு அறிவியல் கண்காட்சிக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த, நூற்றாண்டுகள் பழமையான சர் ஐசக் நியூட்டன் தொலைநோக்கி (Tholainokki) களவாடப்பட்டிருந்தது. "மூன்று மணி நேரத்திற்குள் அந்தத் தொலைநோக்கி கிடைக்கவில்லை என்றால், சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும் கடுமையான தண்டனைக்கு ஆளாவீர்கள்!" என்று தலைமை ஆசிரியர் கர்ஜித்தார்.

ராகவனுக்கு அது ஒரு சவாலாகத் தெரிந்தது. சட்டென்று ஒரு சாக்லெட்டை எடுத்து, தோட்டக்கார மாமாவின் கையில் திணித்து, "மாமா, நேற்று இரவு சமையலறைப் பக்கம் யாரையாவது பார்த்தீர்களா?" என்று வினயமாகக் கேட்டான். சாக்லெட்டின் பலன் உடனே தெரிந்தது. "நம்ம பள்ளி பையன் இல்லை தம்பி. பக்கத்து பள்ளி சீருடையில் ஒருத்தன், விளையாட்டு மைதானம் பக்கமாகப் போவதைப் பார்த்தேன்" என்று முணுமுணுத்தார் மாமா.

ராகவனின் கண்கள் சுருங்கின. பக்கத்துப் பள்ளியின் சீருடை! அதென்னவோ, அவர்களின் பள்ளிக்குச் சொந்தமான ஒரு பொருளைத் திருடுவது என்பது, கடல் கொள்ளையர்களுக்கு ஒரு கப்பலைத் திருடுவது போலப் பெருமைக்குரிய விஷயம் என ராகவன் நினைத்தான்.

ரகசியத்தைத் தேடி, எப்போதும் பூட்டியிருக்கும் பழைய கொதிகலன் (Boiler Room) அறையை நோக்கி நடந்தான். அந்தப் பகுதி முழுவதும் துருப்பிடித்த இரும்பு வாசனையும், காய்ந்த இலைகளும் நிறைந்திருந்தன. அறையின் கதவு லேசாகத் திறந்திருப்பதை ராகவன் கவனித்தான்.

"திருடனே, என் தொலைநோக்கியுடன் நீ அவ்வளவு சீக்கிரம் தப்பிவிட முடியாது!" என்று மனதில் சொல்லிக்கொண்டு, சத்தமில்லாமல் உள்ளே நுழைந்தான்.

அங்கே, பக்கத்துப் பள்ளியின் முன்னாள் வெற்றியாளனும், இப்போது பள்ளி விளையாட்டுப் பிரிவுக்குப் பொறுப்பாளனுமான பழனி (Palani) நின்றிருந்தான். தொலைநோக்கி ஒரு அழுக்குத் துணியால் சுற்றப்பட்டு, அவனது காலடியில் இருந்தது. பழனி மிகவும் வலுவான உடல் கொண்டவன்; ராகவன் ஒரு மெல்லிய இளைஞன். இருப்பினும், ராகவனின் முகத்தில் பயத்தைக் காணவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, ஒரு வேடிக்கையான புன்னகை இருந்தது.

"ஹா! பழனி! ஒரு பழைய இரும்புக் குப்பையைச் சுமந்து செல்ல ஏன் இவ்வளவு சிரமம்? இதை விடப் பளபளப்பான பொருட்களைச் சந்தையில் தேடலாமே?" என்று மிக அலட்சியமான தொனியில் ராகவன் கேட்டான்.

பழனி அதிர்ச்சியில் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தான். "சிறுவனே, நீ யார்? இங்கிருந்து ஓடிவிடு. இல்லையென்றால்..." என்று மிரட்டினான்.

"இல்லையென்றால் என்ன? தலையில் ஒரு குட்டு வைப்பாயா? சாரி, என்னால் ஓட முடியாது, ஏனென்றால் இந்தப் பெட்டி என்னுடையது," என்று கூறிவிட்டு, மின்னல் வேகத்தில் தரையில் கிடந்த பழங்காலக் கிரிக்கெட் மட்டைகள் அடங்கிய மூட்டையை உதைத்தான்.

திடீரெனக் கிளம்பிய அந்தச் சத்தம் பழனியை ஒரு கணம் திசைதிருப்பியது. அந்தக் கணமே ராகவன், ஒரு கடல் காகத்தைப் போல விரைந்து சென்று, தொலைநோக்கியை தன் கைகளில் பற்றினான்.

"நிறுத்து!" என்று கத்திய பழனி, ராகவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

அறை முழுவதும் சிதறிக் கிடந்த பழைய எண்ணெய்த் தடங்களைப் பார்த்த ராகவன், கேப்டன் ஜாக் ஸ்பாரோ ஒரு கப்பலின் தளத்தில் சண்டையிடுவது போலத் தன் கால்களை அகல விரித்து, ஒரு கணம் தயங்கி நின்றான். பழனி பாய்ந்தபோது, ராகவன் சட்டெனத் தன் உடலைக் குனிந்து, கீழே இருந்த பழைய கால்பந்து ஒன்றை பழனியின் கால்களுக்கு இடையே தள்ளினான்.

பழனி சமநிலை இழந்து தடுமாறினான். அவன் தரையில் விழுவதற்குச் சற்று முன்னர், ராகவன் அந்த எண்ணெய்ப் பகுதியில் சறுக்கி, சுவரில் இருந்த ஒரு சாய்ந்த கம்பியைப் பிடித்துத் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொண்டான். பழனியோ, அந்த எண்ணெயில் வழுக்கிச் சென்று, ஒரு பழைய அலமாரியை மோதித் தரையில் விழுந்தான்.

வலிப்புடன் எழுந்த பழனி, மீண்டும் ராகவனைத் தாக்க எத்தனித்தான். ஆனால், ராகவன் இப்போது தன் கையில் தொலைநோக்கியுடன், அறையின் ஒரே வெளியேறும் வழியில் நின்று, "விளையாட்டு முடிந்தது, நண்பா. இப்போது நாம் தலைமை ஆசிரியரின் அலுவலகத்திற்குச் செல்லலாம், இல்லையா?" என்று தன் வழக்கமான குறும்பான சிரிப்புடன் கேட்டான்.

பழனியின் முகத்தில் கோபம், ஏமாற்றம், மற்றும் தோல்வியின் கலவை தெரிந்தது. தொலைநோக்கி மீட்கப்பட்டது, அத்துடன் ராகவனின் சாகசமும் வெற்றி பெற்றது.