தங்கச் சிலையும் உளிச் சத்தமும் (புகழ் விமர்சனக் கதை)

மிகப் பெரிய கலைஞன் அவன். அவனுக்குப் பெயர் சிற்பி சண்முகம். அவன் நாற்பது ஆண்டுகள் தன் வாழ்வின் ஒட்டுமொத்த உழைப்பையும், வேகத்தையும், துல்லியத்தையும், அசாத்தியத் திறனையும் கொண்டு ஒரு தங்கச் சிலையை வார்த்தெடுத்தான். அந்தச் சிலைக்கு அவன் 'விஸ்வரூபம்' என்று பெயரிட்டான். அச்சிலை உலகம் முழுவதும் போற்றப்பட்டது; அது பரிபூரணத்தின் அடையாளமாக, சண்முகத்தின் சகாப்தமாக நின்றது.

வருடங்கள் பல கடந்தன. சிலையைச் சுற்றிப் பாராட்டுகளும், புதிய பக்தர்களின் கூட்டமும் பெருகின. ஆனால், அங்கே ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்திருந்த சண்முகத்துக்கு மரியாதை குறைய ஆரம்பித்தது போலத் தோன்றியது. அவன் மனதில், "நான் இல்லாவிட்டால் இந்தச் சிலை ஏது? நான் இப்போதும் இங்கேதான் இருக்கிறேன். ஆனால், இந்த மக்கள் என் புது வேலைகளையும், என் தற்போதைய மதிப்பையும் பார்க்க மறுக்கிறார்கள். அவர்கள் சிலையை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள்," என்ற கசப்பு நெருப்பாய்க் கொதித்தது.

ஒரு நாள், சண்முகத்தின் கோபம் உச்சத்துக்குச் சென்றது. தன்னை ஆதரித்த கலைக்கூடத்தின் நிர்வாகிகளையும், சிலையைத் தாங்கிய பீடத்தின் உறுதித்தன்மையைப் பற்றியும், தான் பயன்படுத்திய உளித் துணைவர்களையும் (சக கலைஞர்களை) குறை கூறும் எண்ணம் அவனுக்குள் மூண்டது. தனது புகழின் அடித்தளமாக இருந்த அனைத்தின் மீதும் அவனுக்குக் கடும் வெறுப்பு உண்டானது.

வெறுப்பு மிகுந்த ஒரு சாயங்கால வேளையில், அவன் தன் கைகளில் கூர்மையான ஓர் உளியை (அது வார்த்தைகளின் உளி) எடுத்துக்கொண்டான். யாரும் எதிர்பாராத தருணத்தில், அவன் 'விஸ்வரூபம்' சிலையின் பீடத்தின் மீது ஏறி நின்றான்.

அவன் சிலையின் முகத்தையோ, வடிவத்தையோ நேரடியாகத் தாக்கவில்லை. ஆனால், சிலையின் அடியில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த பெருமை வரிகளை (தன்னுடைய சாதனைகளை) அந்தக் கூரிய உளியால் ஆவேசமாகச் செதுக்கி, கீற ஆரம்பித்தான். உரத்த குரலில் அவன் கத்தினான்: "இந்தக் கலைக்கூடம் நிலையானது அல்ல! இங்கே இருந்த ஒளி போதாது! என் உழைப்பின் முழு மதிப்பை அவர்கள் தரவில்லை!"

சிலையைப் பார்க்க வந்தவர்கள் திடுக்கிட்டு நின்றனர். அவர்கள் சிலையின் அழகைக் காண வந்தார்கள், ஆனால் சண்முகத்தின் ஆக்ரோஷமான சத்தத்தையும், தான் படைத்த பொக்கிஷத்தின் அடிவாரத்தை அவரே சேதப்படுத்துவதையும் பார்த்தார்கள். அந்த உளியின் ஒலி தங்கத்தின் அமைதியான கீதத்தை மூழ்கடித்தது.

அடுத்த நாள் மக்கள் அதே இடத்தில் குழுமினார்கள். ஆனால், அவர்கள் 'விஸ்வரூபத்தின்' வடிவத்தைப் பற்றிப் பேசவில்லை; "தன்னுடைய மிகச் சிறந்த படைப்பைத் தானே கசப்பால் அழித்த, இந்தக் கோபம் கொண்ட சிற்பியைப் பார்," என்று மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தனர்.

சண்முகத்தின் கசந்த வார்த்தைகள், அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஈட்டிய புகழை ஒரே இரவில் ஒரு சோக நாடகமாக மாற்றியிருந்தது. அவன் எழுப்பிய மாளிகை அவன் உளியின் சத்தத்தால் இடிந்தது, வெளியுலகத்தில் இருந்த மரியாதையின்மையால் அல்ல. அந்தக் கீறல்களின் வடுதான், அவன் வரலாற்றின் இறுதி அத்தியாயமாக அமைந்தது.