மாமரமும் சிறுவனும்

 ஊரின் நடுவே, நூற்றாண்டுகளைக் கண்ட ஒரு பெரிய மாமரம் கம்பீரமாக நின்றிருந்தது. அதன் கிளைகள் அகன்று பரவி, கோடைகாலத்தின் கசக்கும் வெயிலுக்குக் குளிர்ந்த நிழல் கொடுத்தன. அந்த மாமரத்தின் அடர்ந்த அடியில்தான் கந்தன் என்ற சிறுவனின் உலகம் இருந்தது.

கந்தனுக்கு அந்த மாமரம் ஒரு உயிர் நண்பன். ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளிக்கூடம் முடிந்து வந்ததும், அவன் நேராக மரத்தடிக்கு ஓடி வருவான். அதன் ஆழமான வேர்களில் சாய்ந்து அமர்ந்து அவன் தன் பகல் நேரக் கதைகளை எல்லாம் மெல்லிய குரலில் பேசுவான். சில சமயம், மரத்தின் உச்சிக் கிளைகளில் ஏறி, இலைகளுக்கு நடுவே மறைந்திருக்கும் பறவைகளுடன் தானும் ஒரு பறவையாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பான். மாமரம் அவனுக்கு ஒருபோதும் சலித்ததில்லை; அதன் இலைகளின் மெல்லிய சலசலப்பில் அவனுக்குத் தலைகோதும் கதைகளையும், ஆறுதலான பதில்களையும் அது கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தது.

"மாமா, உனக்குக் கஷ்டமா இருக்கா? நீ ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்கே?" என்று ஒருநாள் கந்தன் வேரில் தன் முகத்தைப் பதித்து கேட்டான்.

மாமரம் சிரிப்பது போல கிளைகளை அசைத்து, "சிறுவனே, நான் அமைதியாக இல்லை. நான் காற்றோடும், மண்ணோடும், வானத்தோடும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். உன் நினைவுகள் அனைத்தையும் என் வேர்களில் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். நீ வளர்ந்து, ஓடிப் போகும்போது, உன் சிறுவயது சிரிப்புகள் என்னிடம் இருக்கும்," என்று இலைகளில் சலசலத்தது.

வருடங்கள் சலசலத்து ஓடின. கந்தன் வளர்ந்து இளைஞனானான். அவன் கல்லூரிக்குச் சென்றான், பின்னர் வேலைக்காக நகரத்திற்குச் சென்றான். நகரத்தின் வேகத்தில் மாமரத்தின் நினைவுகள் அவன் மனதில் பசுமையாக இருந்தன. ஆனால், கிராமத்திற்கு அடிக்கடி வர அவனால் முடியவில்லை.

ஒருநாள், கந்தன் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு கிராமத்திற்குத் திரும்பினான். அவன் கண்கள் வழக்கம்போல் முதலில் மாமரத்தைத் தேடின. ஆனால், அங்கே மாமரம் இல்லை. அதன் இடத்தில், புதிய செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு நவீனக் கடை முளைத்திருந்தது. அவனது இதயம் கனத்தது. ஒரு துளி கண்ணீர் அவன் கண்ணோரத்தில் கசிந்தது.

கடையின் வாசலில் ஒரு வயதானவர் உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் கந்தனின் தாத்தா காலத்தில் இருந்துள்ள பெரியவர்.

"தாத்தா, இங்கே இருந்த பெரிய மாமரம் எங்கே போச்சு?" என்று துயரத்துடன் கேட்டான் கந்தன்.

அந்த வயதானவர் கந்தனை அடையாளம் கண்டு சிரித்தார். "அடடே, கந்தனா! நீயா? அந்த மரம் ரொம்பப் பழசாகிடுச்சு. போன பெரிய புயல்ல ஒரு பாதி விழுந்துடுச்சு. ஆனா, உன் அப்பா அதை முழுசா வெட்டல. அந்தப் பழைய மரத்து வேர்ல இருந்து ஒரு சின்னக் கன்று எடுத்து, அதை நம்ம தோட்டத்து மூலையில நட்டு வெச்சிருக்காரு. அது இப்போ நல்லாப் பெருசா, துளிர்த்து வளர்ந்திருக்கு. அந்த மாமரத்தோட நட்பையும், நினைவுகளையும் எப்படி மறக்க முடியும்?"

கந்தன் புன்னகைத்தான். பழைய நண்பன் போய்விட்டாலும், அதன் உயிர் வேறு வடிவில் இன்னும் இருக்கிறது. அவன் தன் தந்தையின் தோட்டத்தை நோக்கி விரைந்தான். அங்கே, புதிய மாமரம் வானை நோக்கித் துளிர்விட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவன் அதனருகில் சென்று, இலைகளைத் தொட்டு மென்மையாகத் தடவிக்கொடுத்தான். பழைய சலசலப்பு, புதிய கிளைகளில் மீண்டும் ஒலிப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. ஒரு ரவுடி நுழைகிறான் தோட்டத்தில்.