ஞாபக சக்தியும் மெனு கார்டும்

 எங்கள் ஊரிலேயே முருகு அண்ணனைப் போல ஒரு ‘ஞாபக சக்தி புத்திசாலி’ கிடையாது. தன்னுடைய நினைவாற்றல் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனை விடவும் பவர்ஃபுல் என்று அவரே எல்லா மேடையிலும் பிரகடனம் செய்து திரிவார்.

ஒரு நாள், அவர் புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட ஒரு பரபரப்பான கை எந்தி பவனுக்கு (சாலையோர உணவகம்) போனார். அங்கே கூட்டம் அலை மோதியது. பணியாளர் (சர்வர்) ஒருவர் ஒவ்வொரு டேபிளுக்கும் மெனு கார்டைக் கொடுத்து ஆர்டர்களைக் குறிக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

இதைக் கண்ட முருகு அண்ணனுக்குத் தன் ஞாபக சக்தியைக் காட்ட ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அவர் சர்வரைக் கூப்பிட்டு, “என்ன தம்பி இது பழைய முறை! இவ்வளவு பெரிய ஆர்டரை ஒரு பேப்பரில் எழுதவா வேண்டும்? இங்கே பார், நான் இந்த டேபிள், அந்த டேபிள் என ஐந்து டேபிளின் ஆர்டர்களையும் ஒரே நொடியில் மனப்பாடம் பண்ணி சொல்கிறேன் பார்!” என்று சத்தம் போட்டார்.

சர்வர் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டார். முருகு அண்ணன் கண்களை மூடி, மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி, ஒவ்வொரு ஆர்டரையும் கவனமாகக் கேட்டார்.

ஆர்டர் பட்டியல் சிக்கலானது:

1. மூணு இட்லி

2. ரெண்டு தோசை

3. நாலு வடை

4. ஒரு பொங்கல்

5. அஞ்சு பரோட்டா

6. ஆறு மினி காபி!

ஆர்டரைக் கேட்டு முடித்த முருகு அண்ணன் கம்பீரமாகத் தன் கைகளை விரித்தார். "சவாலை ஏற்றுக்கொண்டேன்!" என்று சொல்லிக்கொண்டே, மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு ஆர்டரைத் திருப்பிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார்:

"தம்பி, இந்தா பிடி... ஐந்து வடை, நாலு பொங்கல், ரெண்டு பரோட்டா, ஆறு இட்லி, மூணு தோசை, ஒரு கா... கா... கா..."

கடைசி ஐட்டத்தை அவர் மறக்க, அவருடைய ஞாபக சக்திக் கோட்டை நொறுங்கியது. அங்கிருந்த ஜனங்கள் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். முருகு அண்ணனுக்குக் கோபமும் வெட்கமும் உச்சக்கட்டத்துக்குப் போனது. தான் இவ்வளவு பெரிய அவமானத்தை ஏற்றது இல்லை.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், அவர் கையில் இருந்த மெனு கார்டை வானத்தை நோக்கி ஓங்கி வீசி எறிந்தார்! அது பறந்து போய் பக்கத்து மரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த காத்தாடியில் சிக்கி, விர்ர்ர்ர்ர்ரென்று சுழல ஆரம்பித்தது!

முருகு அண்ணன், "போடா ஞாபக சக்தி! ஒரு காபிக்கு என் மானம் போச்சா!" என்று புலம்பிக்கொண்டே, எதுவும் ஆர்டர் செய்யாமல் அங்கிருந்து கோபமாக வெளியேறினார்.